Giz'li Teras

2011’i geride bıraktık. 2012’nin ilk günlerinde beni yazılarımdan tanıyıp hakkımda daha fazlasını öğrenmek isteyenleri düşünerek bir post hazırlamak istedim. Bu postun oluşma aşamasında bana çok sevdiğim bir okurumun (arkadaşımın) maili ilham verdi. Ara ara mimlerde kendimle ilgili gerçekleri açıklıyorum ama bu postta daha çok otobiyografik bir şekilde kendimi anlatacağım :)

Öncelikle, anne tarafı Gelibolu’lu, baba tarafı İskenderun’lu bir ailenin ortanca çocuğuyum (Dilem 5 dakika geç doğdu ikiz olsak da küçük olan o :p). Babam doktor, annem hayatını çocuklarını en iyi şekilde yetiştirmeye adadığı için çalışmayı bırakmış bir ev kadını. İkizim olduğunu hemen hemen hepiniz biliyorsunuz :) bir de aramızda 7 yaş olan abim var. Kardeşimle ilkokulda, lisede hep yan yanaydık ilk kez üniversitede ayrıldık. Ben İTÜ’de çevre mühendisliği okudum, o Bahçeşehir Üniversite’sinde işletme ile uluslar arası finansı çap yaparak bitirdi. Üstüne ben Koç Üniversite’sinde MBA yaparak mühendislikten 180˚ sapma şansını yarattım ve pazarlama alanında çalışmaya başladım. Öncelikle 10 ay boyunca bir Amerikan şirketinde staj yaptım, daha doğrusu staj kapsamında çalıştım ancak titr olarak adı staj kaldı (kadroya alınma sorunsalı yüzünden), sonrasında bir yere varmayacağını anladığım için evlilik hazırlıkları aşamsında ayrıldım ve 3 ay sonra bir tekstil firmasında çalışmaya başladım. Şu anda lookbook çekim süreci sebebi ile çok yoğun bir dönemdeyim. Moda, hızlı tüketim ürünlerinden çok daha farklı bir pazarlama alanı. Gecem gündüzüm olmayacak önümüzdeki günlerde, ancak yaptığım işten çok keyif alıyorum. Moda ile ilgili bir dünyanın bu kadar içinde olmak harika, yol sorunsalı ve her gün hava aydınlanmadan çıkıp kararınca (Dehan’dan 3 saat sonra) dönmek korkunç bir şey.

Yine blogumu takip eden birçok kişinin bildiği üzere geçtiğimiz sene evlendim. Dehan ile 6 senedir beraberdik ve ben okulumu bitirince bir engel kalmadığından hayatlarımızı benim için masalsı olan bir şekilde birleştirdik. 6 aydır hiç olmadığım kadar mutluyum, evimizin her detayını oya işler gibi ince ince düşünerek yaptık. Şimdi en sevdiğimiz arkadaşlarımızı ağırladığımız ve içinden çıkmak istemediğimiz bir ortama sahibiz :)

Geçen sene önce Gizli Teras’ı, 6 ay sonra da Betwin Us’ı yazmaya başladım. Her iki blogumdan da aldığım geri dönüşler, edindiğim arkadaşlıklar benim için çok değerli. Bu kişilerin birçoğu ile düzenli günlük hayatta görüşüyorum, birçoğu ile de bu sene içerisinde görüşeceğime sarsılmaz bir şekilde inanıyorum :p

Hayatta beni en çok sıkan şey insanların önyargıları ve sebepsiz karalama çabaları olmuştur. İnsanımız her şeyi siyah beyaz görme yetisine sahip olduğu için ya bakımlı, ya da zeki olma zorunluluğu birçok zaman arada sıkışma, bulunduğu ortama uyum sağlayamama olarak bana geri dönmüştür. Üniversite yıllarında özellikle itü olsun diye kasıp, daha çok kafa dengi insanlar bulacağıma inanarak özel üniversite ortamından uzak durmuştum. Hayat bir şekilde gösteriyor ki atomu da parçalasa önyargıyı parçalayamıyor insan. Sadece okulda değil, işe girerken mülakatlarda da bu benim için sorun oldu. “Sarışın” olma sorunsalı yüzünden dönem dönem saçlarımı kahverengiye boyattığım bile oldu. Geçen sene itibarı ile bu tarz insanlarla daha az karşılaşır oldum, bu da beni sevindiren diğer bir şey. Kendi eksikliklerinden daha az rahatsız olmak adına hem dış görünüşüne önem veren hem, okuyan, yazan hem de birçok dalda kendini geliştirmek için çaba gösteren birisini tek tipe sokmaya çalışan o insanlar kum taneleri gibi döküldüler hayatımdan. Hala da onlardan uzak durmak için elimden geleni yapıyorum. Üzerimde tik gibi kalmış olsa gerek bloglarımı açarken önce Gizli Teras’ı açıp insanlar için yazdıkları, düşünce yapısı ile var olan bir birey olup sonra ete kemiğe bürünmeyi tercih ettim. Hala arada görmeye çalışmadan boş bakan ve “sadece giyinmeyi mi bildiğimizi” ima edenlere direk blogumun linkini veriyorum.

Bunun dışında, ilgi alanlarımı zaten biliyorsunuz. Sanatsal filmleri izlemeyi, ruhumu besleyen iyi müzikleri bulup dinlemeyi ve insanlara tanıtmayı, mutfakta her yemeği ama özellikle tatlıları yapmayı, farklı yerleri gezip fotoğraflamayı, güzel edebi eseleri okumayı, yazmayı, öğrendiğim her yeni şeyi paylaşmayı çok seviyorum. Bildiklerimi, yüreğimden geçenleri paylaşmak benim için bir ihtiyaç. Her insanın karşılaştığı bir diğer insandan bir şey öğrendiğine inanıyorum ve bu vesile ile yolum çok daha fazla insanla kesişiyor, bu da zihinsel, duygusal ve tinsel olarak daha da mutlu ediyor beni.

Geçtiğimiz sene bana katkıda bulunan ve ufak da olsa kendilerine katkıda bulunduğumu düşünen herkese teşekkür ediyorum… İyi ki varsınız, eminim bu sene sizinle daha da güzel geçecek… :)

Sevgili Joy beni mimlemiş. Mimin konusu da yeni yıldan istediğimiz 12 şeyi yazıp, 12 kişi ile paylaşmamız :) Eskiden mimleri yanıtlayacak takip edecek vaktim olurdu, ben de yapmaktan büyük keyif alırdım. Son zamanlarda (evlendikten ve çalışmaya başladıktan sonra) hiçbir mimi yapamadım, o yüzden bu yeni yıl mimi beni önceden mimleyen ve mimlerini yapamadığım herkese gitsin ;) Yeni yıldan herkesin beklentisi vardır ve o yıl yapacaklarına sene başından karar vererek temiz bir sayfa açma mantığını daha çok sever insanlar :) Ben yeni yıl isteklerimde aynı sayfa üzerinden ilerleyeceğim :p

1. İlk ve en çok istediğim şey eşim ve kardeşimle en az 4 yeni yer görmek. İnsan çalışırken birçok zorlukla karşılaşıyor ve hayatta “buna değer” diyeceği anıları biriktirmesi, yeni yerlere gidip görmesi bu zorlukları katlanılabilir kılıyor. Şahsen yeni yerler gezerken (Avrupa’dan başlayalım) çok farklı hormonlar salgılıyorum, bir ayrı mutlu oluyorum o anları sevdiklerimle paylaşırken. O yüzden kesin nokta belirtmeden yurtdışında 4 yeni yer diyerek açık gezi çeki yazıyorum kendime :p (neden 4 derseniz her mevsime 1 yer seçtim adil olması için :p)

2. Son 4 aydır hayatımı benim adıma bir başkası yaşıyor hissi oturdu içime. Zaman ve tik tak sesleri ile yarışır şekilde düşünmeden, yarı şuursuz ev-iş arası mekik dokuyorum. Yeni evli olmama rağmen eşime istediğim gibi vakit ayıramıyorum. Yeni yıldan bunun değişmesini de istiyorum. Normal insanlar gibi 7.00’de uyanıp eve 18.00’de gelmek istiyorum. Yemek yapıp etrafı toparlayınca saat 22.00 olmasın ve her sabah karanlıkta evden çıkıp güneşi görmeden çalışıp yine karanlık olunca eve gelmeyeyim istiyorum.

3. Üstteki maddeye bağlı olarak sevdiğim insanlara ve çoğunu en son düğünümde gördüğüm arkadaşlarıma daha çok vakit ayırmak istiyorum. Bu yarı trans halinde ihmal ettiğim çok fazla insan var, onlar bir de beni anlasın ve kırılmasın istiyorum.

4. Sonra, bloglarıma daha çok vakit ayırmak istiyorum. Evlenmeden ve ağır işçi koşullarında çalışmadan önce her gün blog dünyasına uğrardım, şimdi haftada bir gelebilirsem şanslı hissediyorum. Bu değişsin, gizli terasa yazmak isteyip de başlık olarak not aldığım (şu an için 20 madde var) maddeleri yazabileyim gerilmeden, stres olmadan mümkünse rahat rahat elimde çayımla :)

5. Daha çok kitap okumak istiyorum. Başucumda 4 kitap duruyor henüz 1 tanesini okuyabildim, her gece uyumadan önce hüzünle bakıyorlar sanki bana, rutin bir iç sızısı yaşıyorum.

6. Daha çok yazmak istiyorum. Okuma ile paralel giden bu dileğim için birikmiş malzemelerim de var. Uzun hikayeleri kitaplaştıracak noktaya gelene kadar yazmak istiyorum. İnsan durduk yere yazmak için baskı olmayınca çok zor oturuyor masaya, her hafta yazmam için beni motive edecek bir uğraşım olmasını istiyorum, haftada bir bir yerlerde yazmak gibi.

7. Tüm sevdiklerimin, ailemin aynı sağlık ve mutluluk ile bir yıl daha geçirmelerini diliyorum. Bu dilek yeni bir şey istemekten çok olanın devamı için :)

8. Blogger’da kurduğum çok içten arkadaşlıklar var, dışarıda da görüştüğüm ve görüşmek istediğim. Benim için günlük hayattaki birçok arkadaşımdan daha değerli olan bu kişiler ile 2012’de tanışıp vakit geçirmek istiyorum.

9. Yine son 5 aydır yapamadığım yoga hareketlerine tekrar başlamak istiyorum. Kilo almamda bunun da payı oldu, şu andaki kilomdan mutlu değilim, Dilem’e göre kemiklerim iri olduğu için (ikiz olmamıza rağmem böyle evet, annemin bu duruma dair benim küçüklüğümden beri çok süt içip onun içmemesinin buna yol açtığına dair bir tezi var) aynı kiloda olsak bile ben daha iri gözüküyorum. Ayrıca, 34-36 arasına sıkışmış bir beden olmak fit olmak anlamına gelmiyor, kutuplardan basık ekvatodan şişik modunu açtığım vücudumu eski fitliğine ve sıkılığına getirip o hain 4 kiloyu vermek istiyorum.

10. İnsanlara karşı hep iyi niyetle, sevgi dolu yaklaşıyorum (gereksiz bir sevgi tömbekliği olabiliyor bazen) ancak karşımdaki kişiler bazen bu iyi niyeti farklı algılayıp kullanabiliyor. Genelde yumuşak yüzlü olduğumdan, en kötü bu insanlarla ilişiğimi kesiyorum, ama yaptıkları şey için onları bozmuyorum. Yeni yılda (bunun adı daha cadı olmaksa) daha cadı olup bu insanları yüzlemek istiyorum. Bazı insanlara iyi davranınca cüretkar olabiliyorlar ve anladıkları dil farklı oluyor, ben de o dili konuşmak istiyorum ;)

11. İkizimle diğer blogumuz hakkında yapmak istediğimiz ufak projeler var, pazarlama departmanında çalışan birisi olarak blogumuzu markalaştırmaya yönelik tasarılar düşündüm. Ne kadar gerçek hayata geçirebiliriz bilmiyorum ama bunların üzerine eğilip bir bir gerçekleştirmek istiyorum.

12. Son olarak , ilk maddedeki gezi planlarına ek olarak (onlar yurtdışıydı :p) ufak bir sahil kasabasında tatil yapmak istiyorum. Normalde bir girdap gibi beni içine çeken günlük hayatın gereklilikleri ve karmaşasından uzak olarak kendimi dinlemek için. İnsan olayları yaşarken dışarıdan bakamıyor ama kendi kendine kalıp onu meşgul eden şeyler olmadığında zihnindeki gereksiz sesleri susturup olayları ve insanları daha nesnel ve mantıklı değerlendirebiliyor. O zaman yaşarken göremediği bir şeyi görüp bundan öğrenmem gerek buymuş da diyebiliyor, düşünmeden robotik şekilde yaşamaya bir anlamda es veriyor insan. Bunun için bir sahil kasabasına gitmek şart değil elbette, o da benim 2012’ye geçirdiğim nazım olsun :p

Ben de bu mimi Pembe Esinti, Lulu, Tubitos, Gülümse, Curcunam, e.n.k :), Essu, Story, Sayın Karaca, Elif (Elifin Elizi), Ebru (içimden geldiği gibi), Simone ,fuly, sunshine, rubi , Baykuş Gözüyle ve İpekböceği’me armağan ediyorum :)

Evet, birkaç gündür aklıma takılan soru bu. Günlük hayatta kullandığımız markalar bizi ne kadar seviyor? Diğer bir deyişle onlar için önemli olduğumuzu hissettirmek için neler yapacak kadar değer veriyorlar bizlere? Hepimiz artık bir “marka” çağında yaşadığımızı çok iyi biliyoruz. Eskiden durumun abartısını betimlemek için tuvaletlerden bile marka reklamları çıkacak denilirdi. Şimdi bu, gerçekten oluyor. Kanyon’un sinemasında tuvalete gittiğinizde, tuvaletin arka kapısında y marka ile burun buruna geliyor, x marka sıvı sabunu ile ellerinizi yıkarken z markanın aynayı tamamen çerçevelediğini görüyorsunuz. Televizyon, billboardlar, market içi aktiviteler ve otobüs, durak vs giydirme gibi pazarlama aktiviteleri artık demode sayılır. Trafikte tıkanmış dahi olsanız yanınızdaki billboard ancak 3D ise ışıklı, canlı renklere sahip ise ilginizi çekiyor. Adım başı megalight’lardaki dev görseller ise bir aşinalık verecek kadar bile ilginizi çekmiyor. Bu aktivitelerin çoğu “mass” olarak yani toplu bir şekilde hedef kitlelere (belli bir noktaya kadar) hitap ediyorlar. Ancak markalar kendilerine sadık kalmasını istediği “özel” müşterilerine yönelik yeni uygulamaları peşindeler. Bu sene bunlardan bir tanesine şahit olduğum için paylaşma gereği duydum.

Artık hepimiz doğum günümüzde onlarca markanın aynı anda sms atmasına alıştık ve bu bize hiçbir şey ifade etmiyor. Peki bir marka sizin için üretilip adınıza ayırtılmış bir pastanın sizi beklediğine dair mesaj atsa nasıl hissedersiniz? Değer görmüş (cared) ve hatta şımartılmış (pampered) hissetmez misiniz? İşte bizim de bu sene tam olarak hissettiğimiz duygu buydu. Elektronik, basma kalıp sms’lerden sonra Divan pastanesinde eşimin adına ayırtılmış bir pasta olduğunu öğrenince şaşkınlıkla karışık bir mutluluk yayıldı yüzümüze. Pastamız yok muydu, vardı (bkz bir önceki post :p) ancak birisinin sizin için çok özel olan bu günde sizi düşündürttüğünü hissetmesi bambaşka bir keyif verdi. Tcell, platinium üyeleri için bu uygulamayı başlatmış.

Pastanede aynı şekilde gülümseyerek adına ayırtılmış pastayı alan bir müşteriyle daha karşılaştık. Çok başarılı bulduğum bu uygulama insanlarda gülme gazı almış etkisi yaratıyor, bizzat tanıklık ve tecrübe ettim. Aradan 1 gün geçti bu sefer başka bir mesaj daha geldi. Bu sefer Burberry adımıza bir pasta ayırmıştı. Zaten 2. Kere arkadaşlarımızla kutlayacaktık ve bu da başka bir hoş tesadüf oldu. Pastamızı bu sefer biraz da merakla almaya gittik. Acaba aynı pasta farklı bir kutuda mı verilecekti yoksa tasarımı da farklı mı olacaktı?

Daha büyük ve bambaşka bir pastayı adımıza ayırtılmış bulduk. Bu arada dipnot bu pastalar normalde pastane içinde satılmıyor, özel üretilmiş satıcı arka bölmeden getiriyor. Burberry de kendi marka imajına uyacak yalın ama etkileyici bir pasta yaptırmıştı müşterileri için. O akşam kutlayacağımız arkadaşımıza da Tcell pasta vermiş o da pastası ile gelince ben de fotoğraflama gereği duydum. Kutlama sırasında da bu uygulamanın gerçekten tüketiciler için gönül fethedici ve sadakati arttırıcı olması hakkında konuştuk. Kulağa saçma gelebilir ama değiştirmeyi düşündüğüm Tcell pakedimi değiştirip değiştirmemeyi bir kere daha düşündüm (hala elim gitmedi değiştirmeye). MBA’da marketing dersinde gördüğümüz “reciprocity” yani “karşılıklılık” ilkesi gereği birisinin size karşılıksız iyilik yaparak psikolojinizde borçlu olma hissi uyandırması böyle bir şeymiş demek ki.

Biri fıstıklı diğeri çikolatalı pastalarımız midemizde, bu iki markanın bizim için yaptığı jest zihnimizde günü geride bıraktık. Eminim Divan’a gidip pastasını alan her müşteri (başka markalar da Divan ile bunun işbirliğini yapmıştır diye düşünüyorum) o markaya karşı çok daha fazla sempati duyuyordur. Henüz bu uygulama yaygın değil ve ilk kez yapanlar rakiplerine göre 1-0 önde. Lüks bir çanta alacak olsam şu anda ilk Burberry’ye bakarım, çünkü bir yerde “gönül borcu” duyuyorum, zaten harcayacak bütçem varsa neden hatırlı olandan başlamayayım? Pazardaki rekabette Alice Harikalar Diyarı’ndaki “kırmızı kraliçe etkisi”nde olduğu gibi en hızlı koşan değil, farklı şekillerde daha önce denenmemiş yolları deneyen kişi yarışı en önde götürecektir. Şu anda benim için bu markalar diğerlerine göre daha önde konumlanmış durumda ve daha çok sadakatime sahipler. Peki ya siz günlük hayatta kullandığınız markalar doğum gününüzde adınıza pasta yaptırsalar nasıl hissederdiniz?