Giz'li Teras: Günlük Karalamalar

Günlük Karalamalar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Türk kadınlarına armağan edilen nacizane ve çok ince düşünülmüş bir dimağ mahsülü olan! Pembe metrobüs fikrini ilk duyduğumda tüylerim diken diken oldu. Zihnimde ışık şeklinde çakan ilk şey Kırmızı Başlıklı Kız masalında pençelerine una bulamış kurt imgesiydi. Aslında çok masum ve kadınların iyiliği için düşünülüyormuş gibi lanse edilen bu gerici, aşağılayıcı dahası sığ olan bu fikri gelin birlikte didikleyelim.

Pembe, pespembe metrobüsümüz sefere çıktığında bunu tercih eden kadınlar “iffetini koruyan” kişiler olurken normal metrobüse binenler aslında taciz edilmeyi “hak ediyor” olacak. Gidip şikayet ettiğinde bile “Kızım biz sana pembe metrobüs yaptık neden binmedin?” diyecekler. Ya da mis gibi pembiş metrobüsler varken yeşiline binenler bir yerde “aranıyor” olarak görülecek. İşin tacizciler tarafına bakacak olursak, pembe metrobüslerden aforoz edilmiş bu şahıslara “yasal” bir şekilde tacizlerine devam edebilecekleri ortamlar sağlanmış olacak. Yani devlet gözüne baka baka, “al yavrum iffet yuvası pembe metrobüsler varken yeşiline binenler yaşayacaklarını hak ediyordur bildiğin gibi takıl” diyor olacak.

Ben jinekolog bir babanın kızıyım, zamanında yüzlerce hastası olan ve alanında çok ünlü, yetenekli bir doktor olan babam bir ara pembe metrobüs zihniyetini güden insanlar yüzünden mesleğine küsmüştü. Bir kadın, doktora geldiğinde o sırada uygun olan doktora yönlendirme yapılırken, özellikle “Kadın mı istersiniz, erkek mi?” sorusu karşısında kadınlar daha önce o doktora gitmiş ve memnun de olsa “Özellikle erkek doktora görünmek isteyen hasta” psikolojine girmemek için sessiz mahcup “eh.. kadın doktor” dediklerinden 20 senelik tecrübeye sahip erkek bir doktor yerine yeni mezun kadınların daha çok revaçta olduğu bir ortamda daha fazla kalmayı reddederek farklı bir yerde çalışmaya başladı. Pembe metobüs ile aynı mantık, geçmişten gelen tabuları yıkmakta olan bir toplumu karanlığın içine çeken zihniyet de aynı. Hala bir doktorun cinsiyeti sebebi ile mesleğine icra edebileceğine inanmayan insanlar bugün pembe metrobüs istiyorlar, yarın okullarda da kızlarla erkekleri ayırmak isteyecekler öbür gün işyerlerinde de. Hala kara çarşafa bürününen bu zihniyetler madem geçen yüzyıllarla paralel olarak evrilemiyorlar, kendileri metrobüs gibi gevur icatları yerine neden deveye binmiyorlar???

Kadınların taciz edildiği bir toplumu hiçbirimiz istemiyoruz. Buna çözüm bulmak için birçok şey yapılabilir, en basitinden daha çok yeşil metrobüs sefere çıkarılır, insanlar balık istifi olmaz ve kadınların da tacize maruz kalacağı ortamlar azalır. Metrobüslerde kamera olabilir ve bu suçu işleyen insanlar ağır bir şekilde cezalandırılabilir. İlk düşünüşte aklıma gelenler bunlar, üzerinde kafa yorulur ve gerçekten bir çözüm bulmak istenirse çok efektif uygulamalar getirilebilir. Toplumda kadının taciz edilmesi kanayan bir yara ise pembe metrobüs o yaraya tuz basmaktır. Daha gerçekçi ve kalıcı çözümler üretebilirsek toplumumuzu onlarca yıl geriye götürmenin ilk adımı olan sözde çarelere kalmayız. Kadın ve erkeğin aynı ortamda bulunabilitesini kaldıramayan kişiler için de ufak bir önerim var; Pembe metrobüs kalkıyooor.. Lütfen bu kişilerden binmeyen kalmasın ve bindikten sonra da gerçekten özlemini duyduğu ve ülkemizi dönüştürmek istedikleri şeriatla yönetilen ülkelere varana kadar inmesinler…

Kadınlar günü deyince aklınıza ne geliyor? Anneler Günü, Babalar Günü gibi bizlerden önceki nesillerin isimlendirdiği basma kalıp günlerden birisinin daha geldiği mi? Yoksa onlar gibi ticari amaçlı olmasa da “kadın olma hakkını” kazanarak almış insanlar tarafından bizlere yukarıdan verilmiş bir günün gelişi mi? Biraz daha ileriye gidersek, pozitif ayrımcılığın gözler önüne serildiği, “Erkekler Günü” yokken “Kadınlar Günü” kutlamanın aslında bilinç altında kadınları 2. plana itmesi mi?

Yakın zamana kadar tüm bu düşünce yumaklarından birer sarmal zihnimde uçuşuyordu. Ne zaman ki çalışmaya başladım, evlendim o zaman bu güne bakışım da gerçek anlamda farklılaşmaya başladı. Nasıl ki şair “girdim insanların içine, insanları gördüm” diyorsa ben de çalışan, evli, çocuk sahibi kadınların arasına girerek “kadınları” gördüm. Her sabah evlerinden çıkarken kahvaltı hazırlayıp, yataklarını toplayan, işte tüm gün koşturup eve gelince yemek yapan (ve toplayan), haftasonları çamaşır yıkayan, çocuk bakan, sosyalleşen, bunların arasında da vakit kalırsa ilgi duydukları şeylere (hobilerine) vakit ayırmak için bir günü 24 saatten çok daha dolu yaşayan kadınları gördüm. Ve onlara bir kez daha saygı duydum. Bazen uç uca eklenmiş iplikler gibi, zamanın bu incecik tellerden akışında kurdukları ince denge hayranlıktan da yoğun, sevgiyle karışık bir duygu uyandırıyor içimde. Eskiden sadece evde oturup çocuk bakmaya zorlanan kadınların şimdi hayatın içinde her yerde olmaları ve bu derece başarılı olmaları bana gurur veriyor.

Bundan 200 yıl kadar önce evlenmeyip, yazdıkları ile ayakları üstünde durmaya karar vermiş Jane Austen’a yakın çevresinin ilk tepkisi gülmek olmuş. Austen, bundan yılmayarak inat ve inançla yazmaya devam etmiş ve bugün hala filmlere konu olan ve klasik olarak görülen eserlere imza atmış. Austen kendisine inanmış ve dönemine göre son derece aykırı ve güçlü bir duruş sergilemiş. Günümüzde hala kendisine inanmayan, çevresel faktörler ya da farklı sebepler yüzünden ile arka plana itilen ve sahip oldukları potansiyelleri gerektiğince kullanamayan kadınlar var. Kişisel gözlemlerinden söyleyebileceğim kadarıyla bir kadının isteyip de elde edemeyeceği hiçbir şey yoktur, yeter ki kendisine ve başarabileceğine yürekten inansın.

Kendi başına bir şey yapamayacağını düşünen, toplum baskısını ensesinde hisseden ve yaşam şeklini buna göre şekillendiren kadınlar (çoğu farkında olmasa da) aslında onlar için başkalarının çizdiği kader çizgisinde yürüyorlar. Toplumda çoğunluğun baskısına (günümüzde ne yazık ki çoğunluk) kulak asmayan ve hayatını başkalarının ne düşüneceğini düşünerek şekillendirmeyen, hayatta tercihlerini bilerek ve isteyerek seçen (bu çalışmayıp evde oturmak ise de zorunluluktan değil bilinçli bir seçimden olmalı) kadınlar ise yazgılarını ellerine almış, güçlü ve kendinden emin bir şekilde "ilerliyorlar". Hepimiz kendi şartlarımızca bunu yapabiliriz. Yürüsek de, koşsak da, emeklesek de "ilerlediğimizi" bildiğimiz sürece varacak bir yerimiz olacak.

Bugün 8 Mart. Mutfakta yorgun gözlerle etrafına bakan ama yıllara meydan okuyarak çalışmaya devam eden Songül ablanın da, 11 aylık kızını evde bırakarak ofis işleri için koşturan Sibel’in de, bundan birkaç ay sonra çocuğunu dünyaya getirecek Esra'nın da, kocası evde hasta yatarken ona bakmak için çalışan Leyla’nın da, yeni evli, düzenini oturtmaya çalışırken bir yandan da işte sorumluluklarını aksatmamak için çırpınan Burcu’nun da, haftasonu da çalışıp emeklerinin yeteri kadar takdir edilmediğini bildiği halde ayakları üzerinde durmak için işine devam eden Seda'nın da, kısacası hayatın içinde durmadan çalışan, çabalayan ve kendi kaderlerini yazmaktan çekinmeyen tüm kadınların kadınlar günü kutlu olsun…

Kaydol: Kayıtlar ( Atom )

İncelikler Yüzünden.

Biraz Huzur, Biraz Hüzün.

Bir Fincan Kahvenin Kaç yıl Hatırı Vardı? :)

Davet.

Her şey bir tek ve ayni şeydir.

Sakin Bir Pazar Günü.

Yaza Veda Ederken...

28 Mum ve 1 Ben! :)

Amor Fati

Roma'ya giderken.. Tavsiyeleriniz? :)

Pembe Metrobüs Kalkıyoooor... Binmeyen Kalmasın!

8 Mart Dünya Kadınlar Günü

Blog Hakkında

Takipçiler

Popular Posts

Birşeyler Arayın

Featured Post

Blog Hakkında

Takipçiler

Popular Posts

Birşeyler Arayın

Pinterest

Like us

Facebook

Blog Arşivi

Kategoriler

Featured Post