Kardeşim ilk momijisini aldığında bu minik biblolarda ne buluyorsun demiştim. O, günden güne artan bir koleksiyon sevgisi ile almaya devam etti ve daha sonra bir gün toplu olarak bu çekik gözlü bebekleri bana getirdi. Fotoğraf çekmeyi sevdiğimiz için bir iki saatimizi momijiler için konsept yaratıp farklı, bir o kadar da eğlenceli kareler çekerek geçirdik. Benim gözüm Coco Chanel konseptindeydi. Bu minik bibloların fotoğraflardaki dev güzelliği onlara karşı daha önce anlayamadığım bir sempati oluşturdu bende :) ve gördüğünüz kareler ortaya çıktı..

Paris, ilk kez geçen yaz gidip de sokaklarında kaybolduğum, şehrin beni bulduğu benim kendimi bulduğum, Attila İlhan’ın şiirlerindeki yaşattığı büyünün kat be kat güzeli bir kent. Yazın insanı kavuran sıcağında gezip aşık olduğumuz bu romantik şehri bir de yağmur altında görmek, sevgililerin kentine sevgililer gününde gitmek en masum hayalimiz oldu. Yakın zamanda kavuşacağımız bir sevgili Paris…

Coco Chanel'e gelince, iç içe geçmiş iki CC harfinden çok daha öte, en az Frida kadar ilham veren, cesur ve güçlü bir ikon. Kadınlara ilk kez pantolon giydiren, modayı “yaratan”, aşk uğruna acılar çeken ve sonunu düşünmeyen belki de bu yüzden adı sonsuzluğa yazılan bir kadın. Hiçbir şeye sahip değilken, toplumsal baskıya başkaldırarak aşk uğruna varsıl bir erkeğin toplumsal yakıştırması ile "kapatması" olmayı göze almış, daha sonra hayatını geçirmek istediği Boy Capel'in "metres"i olmuş ama hikayeyi baştan sonra okuyunca sadece "sevmiş", dönemine göre fazlaca "aykırı" bana göre "cesur" bir kadın. Saygı duyduğum, imrendiğim bu karakterin kadınlara miras bıraktığı sözleri gelin kendisinden dinleyelim.

 

Kimi zaman Dubb’da hint yemeği yer, kimi zaman Four Seasons’ta şarap tadarız, kimi zaman da camdan bir köşkün içinde gibi hissettiren “Green House”un bahçesinde zamanı durdururuz. Bugün kum saatinin yatay uzandığı bir yer olan bu sırça köşke gideceğiz.

Bahçesindeki çeşmenin şırıltısı uzaktan bir arp tınısı gibi kulağınıza ulaşırken siz İngiliz kırsallarının brit havasını andıran çiçek kaplamalı sandalyeler, üzüm tanelerinin aydınlık saçtığı lambalar ile ortamdaki tek Türk olmanın da verdiği his ile bir an kendinizi yurtdışında hissedebilirsiniz.

Hem bir ev rahatlığında hem de asil bir şıklıktadır Green House. Otelin antika dekoru ile farklı bir uyum içerisinde, paralel bir güzelliktedir. 

Hava karardıkça daha da loş bir ışık sızar içeriye. Piyanist yumuşak dokunuşlarla keyifli liriklere hayat verir ve size de sevdiğiniz kişi ile bu ortamın keyfini çıkarmak kalır.

Otel Green House’un bahçesinde yer alan restoranın tatları da güzeldir. 

Özellikle kırmızı et ve balıkları. Bu sefer portakallı hindi söyleyip da tadına bakınca bu kararımdan daha da emin oldum.

 

Green House'un iç ısıtan yeşilliğinde zamanı durdururken bir de kutlayacak bir sebebiniz varsa, hele bir de o büyülü piyano lirikleri sizin için bir şeyler çalmaya başlıyorsa o zaman mutluluğunuza diyecek olmaz.

Life of Pi, (Pi’nin Yaşamı) büyülü denecek kadar güzel sahneleri, epik anlatımı ile uzun zamandır izlediğim en etkileyici filmdi. Hala vizyondayken 3d olarak görmezseniz çok şey kaçırırsınız. Yann Martel’in kitabından uyarlanan eser, Pi adlı Hintli bir gencin bir gemi kazası sonrası Bengal Kaplanı Richard Parker ile aynı filikada verdiği hayat mücadelesini anlatıyor gibi gözükse de film boyunca Tanrı ve inanç kavramlarını sorguladığınız destansı bir macera içine adım atıyorsunuz.

Her işte bir hayır vardır derler. Ben artık buna fazlası ile inanıyorum. Elmalı Crumble tarifini denemeyi kafama koyduktan sonra gidip özenerek renkli minik fırın kapları aldım. İnternetten onlarca tarif okuyarak zihnimde tartıp içine malzeme ekleyip çıkardım ve tam mutfağa girdim ki renkli kaplarımın yokluğunu fark ettim. Sevgili eşim poşetin alt kısmında kaldığı için çöp zannederek minik kuplarımı atmış. Evde ne varsa onunla yaparım artık dedim ve tarife giriştim. Her aşamayı fotoğrafladım ve daha sonra post yaparım diyerek makineyi kaldırdım. Aradan zaman geçtiğinde post yapmak için fotoğraflara bakayım dedim, ama makinede tek kare yoktu :) Ben de yılmayarak aradan geçen 1.5 ay sonunda tekrar gidip mini kuplar aldım ve tarifi bir öncekine göre geliştirerek tekrar denedim. Sonuç muhteşemdi. Aklımdakinden de güzel olmuştu :) Şimdi bu bağımlılık yapacak tarifi sizlerle paylaşmayı bir borç biliyorum :p Resimlerde bize mutfak momijimiz eşlik ediyor olacak :)

Hamur için malzemeler:

10 yemek kaşığı un

10 yemek kaşığı esmer şeker

125 gr tuzsuz tereyağ (minik küpler halinde kesilmiş)

1 tutam tuz

Harcı için malzemeler:

3 orta boy elma (yeşil de kullanılabilir ama ben kırmızı tercih ediyorum)

1 tatlı kaşığı tarçın

1 avuç kuş üzümü

1/2 avuç yuvarlak kuş üzümü

10 ceviz (soyulmuş alırsanız 20 adet yarım ceviz ediyor)

1 paket vanilya

1 adet limon

5 yemek kaşığı esmer şeker

Hamur için un, şeker, küp küp kesilmiş tuzsuz tereyağı ve tuzu ronyoda ekliyoruz. Daha sonra kesik kesik aralıklarla yavaşça karışıtıyoruz. Burada amaç tüm malzemeleri homojenize karıştırmak değil.




Tereyağların un ve şeker kaplı minik topaklar olmasını sağlamak, bu sebepten her karıştırmak için rondoya bastırmanızda yağın topaklanıp topaklanmadığın kontrol edin, fazla karıştırmamaya özen gösterin eğer fazla karıştırır da düz bir hamur elde ederseniz de paniklemeyin kolayı var :) hamuru buzluğa atıp 10 dakikda beklettikten sonra elinizde ufalayabilirsiniz aynı şey olur. Hamuru buzdolabında bekletin.

Meyve karışımı için, elmaları minik küpler halinde doğrayın. Her tarifte iri küpler diyor ama bence minik doğrandığında çok daha lezzetli oluyor. Üzerine tarçın, kuş üzümleri, vanilya ve 1 adet limonun suyunu da ekleyin. Cevizleri iri iri elinizde ufalayın. Karışımı tahta bir kaşık yardımıyla iyice karıştırın ve minik kaplara üst kısmında hamur payı bırakacak şekilde yayın.


 

Daha sonra buzdolabından hamuru çıkarıp karışımın üstüne ufalayarak yayın. Sakın elinizle bastırmayın, minik kartopları gibi üst üste yağıp bir kalınlık oluşturana kadar ufalayın.

190°’de ısıtılmış fırına atarak üst kısmı kızarana kadar (15 - 20 dakika kadar) pişirin. Fırından gelen mis gibi kokuya inanamayacaksınız :)



Servis ederken yanına 1 top vanilyalı dondurma çok yakışıyor. Soğumadan ılık olarak yemeninizi tavsiye ediyoruz, gerçekten muhteşem bir tat, afiyet olsun! :)

Geçen sene yeni yılı karşılarken 2012’den beklediğim her şeyi madde madde yazmışım. Dönüp bakınca hemen hepsinin gerçekleştiğini gördüm. En öylesine, nasılsa gerçekleşmez diye yazdıklarım bile hayat bulmuş hem de umduğumdan çok daha güzel bir şekilde :) İnsan dağılmış düşünceleri birbirinden kopuk bir şekilde zihninde savrulurken neden güzel şeyler benim başıma gelmiyor, ben neden sahip değilim diye düşünebiliyor. Hep yardımın yukarıdan verilmesini umuyoruz. Yaratıcı gücü kendimizden uzaklaştırıp gökyüzünde bulutların arasına göndermek oluyor bu da. Oysa ki kendi içimizde istediklerimizi, beklentilerimizi çerçeve içine almak ilk adım. Kitaplardan okumadım, kulak dolgusu beylik bir laf da değil bu. Yaşayıp gördüğüm kanıtlanmış bir çıkarım bu.

İnsan kendi içinde taşıyor yaratıcı gücü. Kullanabilmek için de önce düşünmesi, zihnini bu isteklere yönlendirmesi gerekiyor. Olacağına dair bir kaygı beklemeden olmasını umup evrene saldıktan sonra (buna diler evrene bırakma deyin ister tevekkül) sadece gerçekleşmesi kalıyor geriye. Ben bu maddeleri yazarken gerçekleşmesi için günlerce gecelerce düşünüp beklemedim. Olmasını çok gönülden istediğim şeyleri zaman zaman aklıma getirip gerçekleştiğini hayal ettim, inandım ve ummadığım anlarda birer sürpriz gibi gerçekleşti hepsi.

Şimdi 2013’e girerken yine yapmaya ya da yapmamaya karar verdiğim, hayatımı daha da güzelleştireceğine inandığım şeyleri tek tek yazacağım.  Çok vaktinizi almayacaktır, 10 dakika kadar yeni yıldan neler beklediğinizi düşünüp bir parça kağıda hatta telefonunuzun not defterine yazın. Zaman zaman aklınıza getirin sonra bu maddeleri unutun. Seneye bakın hangileri gerçekleşmiş olacak :) Herkesin gönlünden geçenlerin gerçekleşmesi dileğiyle…



Gelelim 2013'ten beklentilerime...

Peki sizin 2013’ten beklentileriniz nedir? Nelerin değişmesini isterseniz, şöyle bir düşünün? :)

2011’in son postuna baktım geçen gün. 2012 için dileklerim arasında 3 yeni yer daha görmek istediğimi yazmışım. Bunu yazarken en ufak bir seyahat planımız dahi yoktu. Ama ne mutlu ki farklı birçok şehri gezdik. Bunlardan bazılarını planladık bazıları son anda gerçekleşti, ama her biri apayrı bir keyif oldu bizim için. Şimdi 2013’ü karşılamaya hazırlanırken evrene bir teşekkür olarak yılın son postunu son gezimize ayırmaya karar verdim. Dolu dolu bir hafta sonu geçirdiğimiz bu şehri çok sevdik. Kışın başında gitmemize rağmen taze bir sonbahar havası vardı, Güneş de 2 gün boyunca gülümsedi bize :)

 

Milano’ya gitmeden önce bu şehre dair en ufak bir fikrim yoktu. En çok nesini sevdin Milano’nun derseniz, tüm şehri sarı, turuncu, kırmızı yamalı bir battaniye gibi kaplayan sonbahar yapraklarını sevdim. Bir metropol olmasına rağmen sakin havasını, insanların hiçbir yerde görmediğim kadar şık ve özenli oluşlarını, cam tavanı ile Galleria Vittorio Emanuele II'yi, yemeye doyamadığım İtalyan yemeklerini sevdim :) 

 

Pazar akşamı dönmek üzere bir Cuma gecesi kanat çırptığımız bu şehri dolu dolu yaşamak için merkeze yakın bir yerde kalalım dedik. Otelimizin lokasyonu umduğumuzdan da güzel bir yerdeydi. Galeria Vittorio Emanuele II’ye yaklaşık 15 adım uzaklıkta modern ancak dekoru tarihi bir dokuya sahip Hotel De La Ville’den çok memnun kaldık. Gece 1’de vardığımızda Galleria’ya doğru götürdü adımlarımız bizi. Tek bir insan yoktu, ışıkların pırıl aydınlığında cam tavandan gözlerimizi alamayarak Duomo’ya kadar yürüdük.

 

 

Ertesi sabah pırıl pırıl bir Milano sabahına açtık gözlerimizi. Galleria’yı bir de gündüz gözü görelim dedik. Hemingway’in izinden Biffi’s’e vardık. Galleria’da Savini, La Locanda del Catto Rosso, Biffi’s gibi lüks, hizmet kalitesi yüksek restoranlar yer alıyor.

 

La Locanda del Catto Rosso'nun camındaki siyah kedi önünden her geçişimizde göz kırptı bize :) bu sefer oturamadık ama en az bizim kadar kedi seven arkadaşlarımızla gelince oturmak üzere zihnimizin bir köşesine yazdık.

Galleria’nın iç yapıları, cam tavanı ve yer döşemeleri muazzam güzellikte bir mimari sunuyor ziyaretçilerine.

 

Galleria’nın içine gezinirken insanların bir boğa mozaiği etrafında döndüklerini gördük. Kalabalık denilecek bir topluluk halka oluşturmuş herkes gelişi güzel bir şekilde kendisini ortaya atıp topuğunu boğanın malum yerine bastırarak üzerinde tam bir tur atıyordu. Şans getireceğine inanılıyormuş, adettendir madem dedik biz döndük bir tur :)

 

Daha sonra Duomo’ya doğru çıkan kapıya doğru yürüdük. Bulutların arasından Duomo olanca azameti ile karşımıza dikiliverdi. Duomo’nun ince işçilikli işlemelerini inceleyerek meydanda biraz dolaştık. Daha sonra tepesine çıkacağımıza söz vererek Galleria’nın diğer bir kapısından Via Brera’ya doğru yol aldık.  

  

Milano sokaklarında gezinirken sonbaharın en çok bu şehre yakıştığına karar verdik. Sarı yapraklı ağaçlar İtalya sokaklarına apayrı bir güzellik katıyordu.

 

Duvarda gözümüze çarpan mermer tabela vardığımızı haber verdi bize :)

 

Via Brera’da Milano’nun en işlek yerlerinden birisi. İrili ufaklı kafeleri her daim tıklım tıklım dolu, özellikle geceleri kalabalık sokaklara taşmış oluyor. Gece geldiğimizde yarım saat oturacak yer aradık. 

Gezi kitabımızdan okuyup yemeklerini merak ettiğimiz yıllanmış bir mekan olan Jamaica’ya oturduk.

 

Enginar kalpli pizzasına bayıldık :)

 

Milano’da dikkatimizi çeken bir şey de hemen herkesin köpeğinin oluşu oldu. Sokakta kimi görseniz elinde bir tasma ile köpeğini gezdiriyor, köpek sahibi insanlar o kadar fazla ki lüks mağazalara bile hayvan kabul ediyorlar. Aşağıda gördüğünüz üzere restoranların önünde hayvanlar için su kapları bulunuyor. Ayrıca cicili bicili köpek kıyafetleri satan bir sürü dükkan da gördük. 

 

Dikkatimizi çeken bir diğer şey de Milano insanlarının kürkü çok sevdiği oldu. Hiçbir yerde görmediğimiz kadar çok kürk giyen insan gördük burada.Hayvan sevgisi gelişmiş (gibi görünen) bir millet için çok tezat bir durum olduğuna kanaat getirdik :/

 

Via Brera’dan çıkıp kendimizi Milano sokaklarına teslim ettik :) her sokakta farklı bir güzellik karşıladı bizi. Kimilerinde yılbaşı süslemelerinin ışıltısına bürünmüş dükkanlar gördük kimilerinde yine sarı yapraklı ağaçlar.

 

Nasıl ki ilk tanışmanızda bir insandan aldığınız elektrik onu sevip sevmemenizde çok önemlidir, şehirler için de bu böyledir. Milano’dan hep pozitif elektrik aldık hava bile işbirliği yapmışçasına hava durumu raporunun aksine bozmadı :)

 

Geldiğimiz yoldan geri dönerek Galleria’nın kapılarından birinin açıldığı Leonardo ve öğrencilerinin bulunduğu meydana ulaştık.

 

Son akşam yemeği freski için çok önceden randevu almak gerekiyormuş bizim 2 günümüz olduğu için (ve de önceden bu durumdan haberimiz olmadığı için) şansımızı denemek için şehrin öbür ucuna yürümeye karar verdik. 

Şansımız yaver gitmedi :) Ama en azından denemiş olmanın gönül rahatlığı ile bir de yapının dışını görebilmiş olmanın avuntusu ile elimizde harita farklı sokaklarda kaybola kaybola meydana döndük.

Meydanda bize yemeden dönmeyin denilen dondurmacıya uğrayıp hepimiz farklı tatlarda kuplar aldık ve birbirimizden tadına baktık :p

Aldığımız enerji ile Milano kalesi Castello Sferzesco’ya  kadar yürüdük. Yolda sarı yaprakların güzelliğine dayanamayarak diğer blogum  BeTwin Us için çekim yaptık :)

 

Gün geceye kavuşmak üzereyken bizim için Milano’ya gelen dünya tatlısı arkadaşımız SvG ve eşi ile buluşup inanılmaz keyifli bir akşam geçirdik. Önce deniz mahsülleri harika olan bir restorana gittik, daha sonra kokteylleri (Lost kokteyli özellikle :p) ile ünlü bir bara gitmek üzere metroya bindik. Mekana vardığımızda upuzun bir sıra vardı soğukta o saatte beklemektense Via Brera’ya gitmeye karar verdik ve Milano sokaklarını bir de gece arşınladık :)

 

Ertesi sabah uçağa kadar kalan vaktimizde Duomo’nun tepesine tırmandık. Mimarisi yakından daha da etkileyici olan yapıyı detaylı bir şekilde inceledik.

 

Her kulenin üstüne yer alan farklı simalar, simetrik desenli işlemeler ve melek figürleri çok etkileyiciydi.

 

Gri bulutlar arasından bir görünüp bir kaybolan güneş ilahi bir ışık oluşturuyordu.

Otelimizle Galleria arasında yer alan Luini son durağımız oldu :) Herkesin elinde poşetlerini görüp de merak ettiğimiz bu panzerotti’yi tatmadan şehirden ayrılmak istemedik. 

 

Panzerotti ne derseniz eğer, ekmek hamuru kızartır ya yağda annelerimiz onun içine farklı malzemeler koyduğunuzu düşünün. İçerisinde jambon peynir, ıspanak ricotta ya da mozarella domates bulunabiliyor. Önünde her daim metrelerce uzayan bir kuyruk var. 

Sahibi ehli keyif bir şahsiyet :) Önüne koyduğu bir çizelgeye göre farklı gün ve saatlerde açıyor dükkanını. Mesele bizim gittiğimiz gün saat 14.00’te açıyordu 20.00’de kapayacaktı. 

 

Buraya kadar gelmişken tatmamak olmaz diyerek 45 dakika bekledik. Sonunda panzerotti’lerimize kavuştuk. 

Ben ıspanaklısından tattım, tadı güzeldi ama bilmediğimiz bir tat değildi kısacası sevdik ama bayılmadık :) önünde bir daha 45 dakika bekler miyiz? Belki...

Fakat Luini ile aynı sokakta yer alan çikolatacı için değil beklemek, sırf orada tattığım sıcak çikolata için bir daha gidebilirim Milano’ya :) Burası da tıklım tıklım doluydu. Panzerotti kuyruğundan sonra bekleyip beklememe konusunda kararsızdık ancak sıra çok hızlı aktı ve sonrasında iyi ki beklemişiz dedik.

Dükkanın yanında bir cam içerisinde sürekli akan bir çikolata şelalesi var. Gece de kontrol ettik hiç durmadan akıyor günde tonlarca çikolata akıyormuş bu çeşmeden. Bu bile ağzımızı sulandırmaya yetti :)

 

Çok yerde sıcak çikolata içtik ancak böylesini henüz tatmadım. Venedik’teki Florian’ı bile geçti benim için. Eritilmiş Belçika çikolatası düşünün, sıcacık, son derece yoğun bir kıvama sahip ve mis gibi kakao kokuyor :) o kadar yoğun ki ufacık bir kabın yarısını doldurup veriyorlar onu bile 3 kişi ancak içebildik.

 

Kuyrukta beklerden duvarda resmini gördüğüm şeyin de tadını merak edip sıcak çikolatayı uzatırken sipariş ettim. Bildiğiniz ekmek arası dondurma desem :) ancak ekmeği tatlı kek gibi, paskalya çöreği gibi bir ekmek.

 

 

Önce ekmeği fırında ısıtıyorlar. 

Arasına bir top kaymaklı dondurma koyup çikolata çeşmesinin altına tutuyor sonrasında da üzerinde sos gezdiriyor. Sıcak kek ekmeğin arasında soğuk dondurma üstüne erimiş çikolata anlatılmayıp yaşanacak bir tat :) 

Daha önce hiç hem sıcak hem soğuk tatlı ve bir yandan sütlü bir tat tatmamıştım. Milano’nun kapanışı için muazzam bir tat oldu.

 

Meraktan bir de waffle’ını yiyelim dedik, incecik krep arasında waffle da çok güzeldi ama sıcak çikolata ve il colmato o kadar lezzetliydi ki waffle onların yanında sıradan kaldı. 

 

Bu müthiş tatların mutluluğu ile meydanda Duomo ve Galleria’yı son bir kez daha selamladıktan sonra Milano’ya veda ettik.. 

2012’nin son gezisi de burada sona ermiş oldu. Keyif almış olmanız dileğiyle, 2013'de yeni gezi günlüklerinde buluşmak üzere, herkese mutlu yıllar... :)