Giz'li Teras

Home All post

Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Leh Yazar Sienkiewicz′in epik bir klasik olan ünlü romanı ‘Quo Vadis?’te aşk, ihtiras, inanç ve zulüm dönemin yaşayışı ile harmanlanarak zengin bir şekilde işleniyor. M.S. 1 yüzyıl Roma’sında geçen romanda bir şehri yanarken görmek için ateşe veren Nero’nun ihtirası, Hristiyanlığı yeni benimseyen halkın bölünmez inancı, Markus’un Ligya’ya tutkusu, Petronius’un yaşamı alaya alışı ayrıntılı bir portre çizerek anlatılıyor.

Genç ve inançlı Ligya’ya aşık olan soylu Marcus roman boyunca aslında bir dönüşüm geçirmektedir. Ligya’ya duyduğu sevgi karşısında sık sık hayrete düşen gencin soylulara has kibir ve sahip olma hırsı zamanla yerini saf bir aşka bırakır. Davranışsal olduğu kadar psikolojik bir dönüşüm de geçiren Marcus sonunda hristiyan olur. Burada din olarak hristiyanlığı benimsemesi arınmasını sembolize eder.

İnce zekası ve zevki ile imparator Nero’ya birçok konuda akıl veren zerafet ve güzellik hakemi Petronius, bilerek ve isteyerek imparatoru alaya almaktan çekinmez. İhtişam ve eğlenceye düşkünlüğüne rağmen ölümü önemsemez. Hayatı çirkinleştirecek şeylerden özenle kaçan Petronius, Nero’ya boyun eğme çirkinliğine katlanmaktansa, verdiği bir davette zevk ve sefahat içerisinde bileklerini keserek ölmeyi tercih eder. Bir yanda canını kurtarmak için tüm gücü ile kaçan halk, diğer yandan yaşamdan vazgeçme lüksünü kendinde gören soylu bir adam anlatılmaktadır. Kitapta dönemin yaşayışındaki uçlar çok başarılı tasvir edilmiştir.

Alevler içinde yanan bir şehirden herkes gibi kaçan havari Petrus efsaneye göre yolda İsa Peygamber ile karşılaşır. Burada Petrus’un İsa’ya sorduğu “Quo Vadis?”, yani “Nereye gidiyorsun?” sorusu aslında roman boyunca Roma’nın ahlaki yozlaşmasına yöneltilen bir sorudur. Tarih, edebiyat, aşk üçgeninde işlenen destansı bir roman olan “Quo Vadis?” okunması gereken bir baş yapıttır.

Hızla ilerleyen trenin sesi kulaklarımda uğulduyordu. Yolculuğun başından beri uyuyamamıştım. Kompartımanda genç bir çocukla yalnız kalmıştık. O, benim de uykumu çalmışçasına saatlerdir kıpırdamadan uyuyordu. Oturduğum koltuk bir beşik gibi sallandıkça göz kapaklarım ağırlaşıyordu. Benden önce kim bilir kaç kişinin dayandığı camdaki puslu izlere aldırmadan, başımı koltuğun eprimiş yastığına yaslayıp dışarıyı izlemeye başladım. Arada bir içinden geçtiğimiz köylerin ışıkları dışında her yer karanlıktı. Ansızın bir üşüme geldi üzerime. Derisi yırtık, kahverengi koltuğun üzerinde düşecek gibi duran, yenleri yamalı ceketime uzandım. Açmakta iyice güçlük çektiğim gözlerim yarı kapalı, el yordamıyla bacaklarıma örttüm. Uyumak değildi amacım, üşümem geçsin istiyordum. Trenin, ağır gövdesiyle paslı raylar üzerinde sarsıla sarsıla giderken çıkardığı ses kulağıma ninni gibi geliyordu. Uykuyla uyanıklık arasındaki saydam boşlukta bilincim tetikte, duyularım keskinleşmişti. Uyuyan yol arkadaşımın düzensiz nefesi trenin sesinde kayboluyordu.

Dışarıya kulak kabarttım. Kır bıyıklı, hantal biletçinin yorgun ayak seslerini koridorda duyuyordum. Kompartımanların kapısını sırayla açıp biletlerine bakmadığı kimse kalmış mı diye soruyordu. Sıra bize gelince, içerdeki iki kişiyi de uyuyor gördüğünden olacak kapıyı açmadı. Ayak seslerinin uzaklaşmasından geri döndüğünü anladım. Demir kokan ellerini arkasında, belinin üstünde kavuşturmuş, ağır postallarını sürükleyerek yürüyordu. Sarkık dudaklarının arasından ince bir ıslık tutturmuştu. Memleketinden bir türküydü belki de. Derin bir of çekip yeşil üniformasının kollarını düzeltti, sıyırıp bileğinden saate baktı. ‘Az kaldı’ diye mırıldandı. İneceğim son durağa doğru hızla yol alan eski tren onu da evine, çocuklarına götürüyordu.

Bizim kompartıman en sonda, tuvaletin bitişiğiydi. Koridorda rengi solmuş, tozlu, yeşil bir halı uzanıyordu. Öteden sarı saçlı genç bir kadın buklelerini savurarak çalımla yürüyordu. Beyaz puantiyeli kırmızı elbisesinin arkasında kalan, neredeyse görünmeyen üç yaşlarında küçük bir kız, gözleri annesinin elbisesiyle bir renk rugan ayakkabılarında, adımlarını onunkilere uydurmaya çalışıyordu. Biletçinin yanından telaşla geçerken ‘Tuvalet şurada değil mi?’ diye, bildiği bir şeyi teyit ettirmek ister gibi sordu. Konuşurken teninden yayılan yasemin kokusuna nefesinin tatlı sıcağı da eklenince iyiden iyiye sersemleyen biletçi düşünmesi gereken zor bir soru sorulmuş gibi duraksayıp; ‘Ha, tuvalet? Evet şurda hanfendi’ diyebildi. Adamın şaşkınlığına küçümser bir edayla bakan genç kadın mavi gözlerini tuvaletin kapısına çevirip koşar adımlarla yürürken, kaşları çatık kızını bir bavul gibi ardından sürüklüyordu. Çocukcağız kıvranarak, kiraz dudaklarını büzüp ağlamaklı bir sesle ‘Çok sıkıştım anne, tutamıyorum.’ diye sızlanırken, kadın mendiliyle tuttuğu kapıyı açıp ‘Canım sen de geldik işte, dayanıver biraz daha’ deyip ellerini eteğinin önüne bastırmış küçük kızı alelacele içeri soktu.

Kapının açılmasıyla ağır bir sidik kokusu doldu kompartımanımıza. Burun deliklerimi tiksintiyle oynattım. Bedenimi pencere tarafına çevirip başımı yastıktan cama kaydırdım. Henüz yerleşmiştim ki ince bir feryat geldi tuvaletten. Küçük kız alaturka tuvalette aceleyle ayaklarına işemişti. Aynada dudağının boyasını düzelten annesi, bir köşeye sinmiş ona bakan korku dolu gözleri görünce olan biteni anlamış, bir yandan ‘Seni Allah’ın cezası...’ diye söylenirken bir yandan da zavallı çocuğun kaba etlerine vurmaya başlamıştı. Duvarlarının boyası soyulmuş basık tuvaletin, lekeli, çatlak lavabosu genç kadının üstü başı kirlenmeden, çocuğun çişli ayaklarını yıkayamayacağı kadar dardı. Bir hışım kapıyı açıp eski halıya adımını atarken küçük kızı hala tartaklıyor, kimseyi umursamadan bağırıyordu. Koridorun sonuna gelmiş biletçi merakla dönüp olan biteni anlamaya çalışıyor, gözlerini kısıp bir kadına bir ağlayan çocuğa bakıyordu.

Çok geçmeden diğer kompartımanlardan da insanlar kapılarının camından bakmaya başladılar. Kimi merakla susmuş izliyor, kimi de genç kadını ayıplıyordu. ‘Şuna bak gören de adam sanır nasıl da dövüyor şuncağızı...’ dedi uykusundan yeni uyandığı belli şişman, orta yaşlı bir kadın oturduğu yere dönerken. Aniden uyanıp fırladığı için kalbi hala hızla çarpıyordu. Torbalı gözlerinin içi kanlanmıştı. Kanca burnunu elinin tersine silip ‘Az su versene bana’ dedi, karşısında oturmuş, kızı olduğu yüzünden anlaşılan, kara kuru genç kıza. Kız anında fırladı yerinden, ‘Otur anneciğim, hemen veriyorum suyunu’ dedi çabuk çabuk. Yanında oturan mahcup delikanlı başını önüne eğmiş, cebinden çıkardığı anahtarlıkla oynuyordu. Hiçbir şeyin farkında değilmiş de zaman geçsin diye oyalanmak ister gibiydi. Yaşlı kadına itinayla suyunu içirdikten sonra, ‘Sen uyu, vardığımızda uyandırırım ben seni merak etme’ dedi yapma bir sevecenlikle. Kızının tavırlarındaki bu aşırılık kurnaz bir şüphe uyandırdı kadının içinde. Doğudan geldiği belli olan genci şöyle bir süzüp tarttı kafasında. Kızı için bir tehlike oluşturmadığına karar verince de kapadı gözlerini. Kapamasıyla da sığ ve kısa nefesler alıp vererek uykuya daldı hemen. Oturduğu yerden tüm dikkatiyle annesini izleyen sevgi dolu kız, uyuduğuna emin olur olmaz yan gözle oğlana bakıp davetkar göz kırptı. Arsız arsız gülümsedi esmer irisi, alık suratlı oğlan. Yaşlı kadını uyandırmamaya çalışarak tetikte, kendi aralarında fısıldaşarak konuşmaya başladılar. Koridordaki gürültü öncesine dönmekten memnun, birbirlerine sokulmuş gülüşüyorlardı.

Sigara içmek için gizli gizli koridora çıkmış iyi giyimli seyrek saçlı bir adam göz ucuyla bakıyordu onlara. Ah o gençlik günleri der gibiydi bakışları, dumanı içine çekerken. Dışarısı zifiri karanlıktı. Sigara tutan eli camdan sarkıyordu. Anlık bir özlemi, civarda beliren lambaların ışığı kesti sanki. Camdan tarafa döndü yüzünü. Son bir nefes daha çekip izmariti dışarı attı, cebinden çıkardığı ufak şişeden parfüm sıktı ellerine. Birinci mevkiideydi oturduğu kompartıman. İçeri girerken, soru dolu gözlerle ona bakan kendinden yaşça epey küçük bir kadına ‘Sıra vardı lavaboda ondan geç kaldım’ dedi. Genç kadın bilirim o geç kalmaları der gibi, kaşını kaldırarak soğuk soğuk baktı adamın yüzüne. Açık kumral, uzun saçlarını salmış, güzel yüzünde hüzünlü gözleri ışıl ışıl parlıyordu. ‘Çok sıkıldım, biraz hava alacağım’ deyip kürkünü giymeye koyuldu. Adam kabahatli bir çocuk gibi, sessiz bakıyordu kadına. Çantasını koltuğunun altına kıstırıp ayağa kalktı. Hareket ettikçe kolundaki ağır bilezikler şangırdıyordu. Boştaki eliyle kapıyı itip adamın yüzüne bakmadan dışarı çıktı. Yürürken tok topuk sesleri duyuluyordu koridorda. Birkaç adım atıp durdu. Yakınındaki pencerenin mandalını kaydırıp açtı. Soğuk hava doldu ciğerlerine. Rüzgarda uçuşan saçları kamçı gibi yüzüne vuruyordu. Gözlerini kapayıp derin derin nefes aldı. Tek bir damla indi yanağına. Yaprakların hışırtısına yağmurun sesi karıştı. Toprak kokusu geldi burnuna, ıslanan rayların demir kokusu geldi.

Bir adım gerileyip etrafına bakındı. Koridor bomboştu. Bir tek tavana vuran yağmurun sesi duyuluyordu vagonda. Uzaktan makinistin kapısı açılıp kapandı. Elinde ıslak bir bez, kel kafalı kısa adam sinirli hareketlerle söyleniyordu. Mavi gömleğinin eteği boydan boya lekelenmişti. ‘Hay Allah!’ dedi kendi kendine ‘ Varır ayak çay içersen işte böyle olur’. Dışarıdan sızan ışığın loşluğunda, kurumasın diye lekeyi aceleyle, beceriksizce silmeye çalıştı. Baktı çıkacak gibi değil ‘Neyse’ dedi, ‘ Nurten yıkar eve gidince’. Islak gömleğinin eteklerini pantolonuna sokup odaya geri döndü. Daha genç olan diğer makinist ‘N’oldu abi?’ dedi ‘Geçti mi bari?’. Yüzünde sıkkın bir ifade, kafasını sallayıp ‘Yok be…’ dedi yaşlıca olan kestirip atarak. ‘Sıkma canını, yıkanınca geçer’ dedi beriki de. Ön camda biriken yağmur damlalarının arasından görülen kasabanın ışıkları, uzaktan elmas gibi parlıyordu. ‘Yaklaştık iyice’ dedi genç adam üniformasının yakalarını kaldırırken. Gece ilerledikçe sinsi bir soğuk dolmuştu trene. Baş makinist birkaç dakikalık sessizliğin ardından ‘Buza çekmese bari sabaha...’ dedi kendi kendine. Islak gömleğine değen soğukta iyice üşüdüğünden oturduğu yerde bacaklarını sallıyordu. İstasyon şefi elinde ‘Dur’ tabelası, uzaktan işaret ediyordu. Genç makinist sağ elinin olanca kuvvetiyle fren kolunu çekti. Ağır trenin kara gövdesi ani bir sarsıntıyla hız kesti, tekerlerin sürtündüğü raylarda keskin bir çığlık duyuldu ve tren yavaşlayarak durdu.

Oturduğum yerde sıçrayarak gözlerimi açtım. Yol arkadaşım uzandığı koltukta doğrulmuş uykulu bana bakıyordu. Elini ensesine koyup sıvazlarken ‘Geldik galiba.’ dedi. Esnememe hakim olamadığımdan elimi ağzıma kapayıp konuşmaya çalışarak ‘Geldik geldik…’ diye cevap verdim. Ayakkabılarını giymeye koyulmuştu. Ben de üzerimden kaymış ceketimi yerden alıp silkeledim. Ayağa kalktım. Dışarıdan, ağır ağır boşalan kompartımanların sesi geliyordu.

Giz

2009

Kanada’lı efsanevi Rock’n Roll şarkı yazarı Neil Young’ın, prodüktör Daniel Lanois’in Los Angeles’daki evinde kaydettiği “Le Noise” 8 parçadan oluşan siyah beyaz çekilmiş, Fellini filmleri tadında bir müzik videosu olarak karşımıza çıkıyor. Youtube’da dijital ve vinil olarak izlenebilen 38 dakikalık albüm deluxe cd/dvd ve blu-ray olarak da piyasaya çıkacak.

Lanois’in kendine has sonik dokunuşlarını eklediği “Le Noise”, Neil Young’ın şimdiye kadar kaydettiği en etkileyici ses düzenine ait yapıt olarak gösteriliyor. Sahnede band’i olmadan, dublaj olmadan sadece elinde gitarı ile canlı performans sergiliyen Neil Young şarkılarını kendi halinde, adeta evinde prova yaparcasına rahat söylüyor.

Harvest Moon’dan bu yana Young’ın en çok ses getiren albümü olarak nitelendirilen “Le Noise”, Harvest Moon’un yumuşak dokunuşlarının aksine daha sert ve asi bir çalışma. Albümde Lanois ve Young’ın en yoğun sinerjiyi yarattığı şarkı “Peaceful Valley Boulevard” , bunun yanında “Walk with me”de klasik Neil Young tarzı, akustik bir şarkı olan “Love and War”da ise çok katlı bir sonik düzenleme göze çarpıyor. Albümün öne çıkan bir diğer şarkısı “Hitchhiker” daha çok Young’ın uyuşturucu kullandığı yıllara gitar eşliğinde yapılan bir ithaf olarak görülüyor.

Lanois, yıllarını harcadığı ses düzenlemeleriyle akustik gitarı yeni bir seviyeye getirdiğini, akustik, elektronik ve bas sesilerini içeren bir enstrümanla Neil Young’a daha önce duymadığı özel bir sound verdiğini belirtiyor.

Yıllar geçtikçe popülaritesinden bir şey kaybetmeyen hatta son zamanlarda izlediğim Hollywood filmlerinde (bakınız; Eat Pray Love ve Due Date) şarkılarını gördüğüm Neil Young geçirdiği aneverizma ameliyatı sonrasında bile pes etmediğini ve hala ne kadar iddiali olduğunu yeni albümü ile kanıtlıyor. Kaliteli müzik dinlemek isterseniz, youtube’da mevcut olan "Le Noise" size sadece bir tık uzakta!

Yönetmenliğini Lars Von Trier’in yaptığı “Dogville” izledikten sonra uzun süre etkisinden kurtulamadığım kült bir film. Minimalist bir drama olarak tiyatro sahnesi gibi bir sette çekilen, yalın replikleri ile basit görünen ancak her sahnede gizli bir mesaj içeren film bir başyapıt niteliğinde. Grace rolünde izlediğimiz Nicole Kidman, Paul Bettany, Lauren Bacall, Patricia Clarkson gibi yetenekli isimlerin oyunculukları çok iyi.

Son on yılın en iyi filmleri arasında gösterilen Dogville, Cannes film festivalinde aday gösterilmiş, aynı zamanda bir çok ödüle sahip. Aslında triology (üçleme) olarak tasarlanan filmin devamı olarak çekilen “Manderlay” aynı derecede ses getirememiş, serinin son filmi “Washington”ın ise hala çekilmesi bekleniyor.

Filmin açılışında Musa’ya gönderme var. Filmin en başından sonuna dek Musa adlı köpek havlıyor. İçimizdeki köpek mi yüzümüze havlıyor ? Bir yanlış mı yaptık da havlıyor? İt ürür kervan yürür mü diyor? Belli değil.

Kasabanın merkezinde dini bir yapı ve Pazar yeri var, buradan Dogville’in dini merkezli bir kasaba olduğunu görüyoruz. Anlatıcı John Hurt güçlü tanrısal bir ses. Hikayeyi böyle bir sesin anlatıyor olması inandırıcılığı arttırıyor. Dogville sınırları çizilmiş bir kasaba, yolun ötesi görünmüyor. İçerisi güvenli bir hücre, dışarısı ise karanlık ve belirsiz olarak algılanıyor.

Mafyadan kaçan güzel ve mütevazı Grace Dogville’e sığınıyor. Grace ortaya çıkınca düzen bozulacak korkusu oluşuyor. İyilik, saflık ve masumiyetin sembolü olaran işlenen Grace Tanrı’nın lütfu anlamına geliyor. Bir yabancı olarak geldiği kasabada kendini kabul ettirmek için herkese saf ve içten bir tavırla yardımcı olmaya çalışıyor ancak kasaba halkı ondan yardım istememeye direniyor. Böylece dışarıdan geleni aralarına almayacaklarını anlatıyorlar.

Zarif, masum, savunmasız, iyi olan her zaman çok tahrik edici. Kasaba halkı onu kendisine benzetmeye, tahrip etmeye çalışıyor. Grace’in kırılganlığı, hassasiyeti insanlarda istismar isteği uyandırıyor. Burada akla gelen soru Tom’un iyi ve dürüst insanlar olarak tanıttığı Dogville halkı gerçekten öyle mi? oluyor.

İlerleyen sahnelerde kasaba halkı ufak yardımları kabul etmeye başlıyor. Tüm iyi niyetine ve karşılıksız yaptıklarına karşın Grace’in masumiyeti insanlar tarafından sömürülüyor. Küçük kasaba zihniyeti ile dışarıdan geleni, yabancıyı yok etmek istiyorlar. Başına konan para arttıkça Grace’in masumiyeti sorgulanıyor, ödül insanları cezbediyor, bu da içlerindeki iyiyi sınıyor. Halk Grace’i saklamakla daha çok riske girdikçe ondan beklentileri de artıyor. Kendilerini haklı çıkaran ahlaki bir dayanakları var ama bu bahane. Kapitalizmin özü; köleleştirme. Kasaba halkının verdiği mesaj: 5 milyon doları istemiyoruz ama karşılığında daha çok çalış!

İzlerken en çok merak edilen nokta, Dogville halkı Grace’den vazgeçecek mi? İyi ve dürüst insanlar olarak vicdanları onları nasıl davranmaya itecek oluyor. İnsanlar bunu açıkça söylemiyor ama alt metinde dikkatli olmazsan seni teslim ederiz yatıyor.

Zincire vurulan Grace aslında ikinci sınıf muamele görüyor. Filmdeki asıl şiddeti alt metindeki tehdit oluşturuyor. Dogville halkı anlamına gelen Dogvillians aslında villian= kötü adam anlamına geliyor.

Filmde dramatik ironi/durum ironisi var. Duvarlar şeffaf. Bizim gördüğümüzü onlar görmüyor ama içten içe biliyorlar. Komşusu ve Grace yalnız kalınca olanları aslında herkes biliyor. Grace masumiyetini bir defa kaybediyor..Bir defa olan hep olabilir… Aşık olduğu Tom olanları görmezden geliyor, onu koruyamıyor ya da korumuyor. Grace’in temel kaygısı hayatta kalmaktı ama burada güvende mi? Grace Dogville’den kaçmak için bindiği kamyonda elmaların arasında yolculuk ediyor. Burada elmanın simgelediği genesis (yaratılış) hikayesi. Elma ilk günah,cennetten kovulma.

Dükkandaki biblolar Grace’in kırılganlığını simgeliyor. Sinema dilinde kırılan bir şeyin çok daha büyük bir şeyin habercisidir. En etkili savaş sahnelerinden daha fazla şiddet içerdiğini düşündüğüm bibloların kırıldığı sahne acaba daha sonra neler olacak diye düşündürtüyor..

Sınırsız suistimal, tecavüz ve tacizden sonra Grace kilisede her şeyi herkesin yüzüne vuruyor, buna karşılık kilise halkı sev ya da terk et diyor. En sonunda, Grace’den kurtulup eski düzenlerine dönmek için gangsterleri çağırıyorlar…

Grace'i her yerde arayan mafyanın gelmesiyle gangsterlerin başının babası olduğu anlaşılıyor. Arabada Grace ile babası arasındaki dialog çok önemli. Birbirlerini kibirli olmakla suçluyorlar. Grace aslında Dogville halkının yaptıklarını babasına savunurken sahip olduğu üstün iyilik ve saflıktan kibir duyuyor. Onlar sıradan insanlar, ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlar ama Grace insanüstü bir iyiliğe sahip, onlardan kendisi gibi olmalarını beklemiyor. Bu noktada kibir ön plana çıkıyor.

Grace içsel muhasebesi sonucunda herkesin elinden gelenin en iyisini yapmadığını ve aslında kötü olduğu için kendilerinden kaçtığı gangsterlerle küçük köydeki insanların ahlaki açıdan hiç de farklı olmadıklarını görüyor, aynı kokuşmuşlukta... Kasaba halkının iyi ve dürüst olmadığını anlıyor. Aksine iyi, güzel ne varsa yok etmeye çalıştıkları için o da köyü yok ediyor ve Dogville’i haritadan siliyor. Film boyunca Tanrı’nın lütfu olan Grace, sonunda Tanrı'nın gazabı oluyor ve ilahi adaleti sağlıyor.

Bundan yaklaşık 1 ay önce gizli terasta Arianna Savall’ın albümünü tanıttıktan sonra, içimden keşke Türkiye’ye gelip konser verse de dünya gözüyle görüp meleksi sesini dinlesek demiştim. Başka bir şey dilesem kabul olacakmış demek ki :) Biletix’teki etkinliklere bakarken ne göreyim, Arianna Savall ve ekibi konsere geliyormuş! E tabi durulur mu, hemen biletleri alıp konser gününü heyecanla bekledim. Dün Boğaziçi Üniversitesi Albert Long Hall’da gerçekleşen konser tek kelimeyle muhteşemdi!

Katılanlar arasında çoğunluğu akademisyenler (davetli olarak) oluşturuyordu, genç katılımcılar ise yok denecek kadar azdı. Dahası konser salonunun yarısından sonrası boştu. Böylesine yetenekli bir sanatçının doğru tanıtılamamasından mı yoksa ülkemizde arp sanatına gösterilen ilgi kıtlığından mıdır bilemedim. Tek bildiğim en sevdiğim şarkılarını dinlerken bulutların üzerinde hissettiğimdi. Konseri arp sanatı derneği, yine yetenekli bir arpist olan Şirin Pancaroğlu önderliğinde düzenlemişti.

Arianna Savall albümündeki gibi etnik bir kıyafetle sahneye çıktı, onun ve ekibinin bu kadar güzel bir müziği bu derece mütevazı ve sıcak sunması izleyenleri daha da hayran bıraktırdı diye düşünüyorum. Petter U. Johansen’in konser sonunda eski bir Norveç ninnisini dinleyenlere öğretip hep beraber söyletmesi inanılmaz sempatikti. Dinlerken hiç bitmesin istedim, albüm tanıtımında da kulladığım ifadeyi kullanmak gerekirse; ruha dokunan şarkılar seslendirdiler.

Arianna Savall’ın Kelt arpı, Barok arp ve Tibet bowl’u çaldığı konserde, Tenor, hardingfele ve mandolinde Petter U. Johansen, dobro ve akustik gitarda Sveinun Lilleheier, kontrbasta Miquel Angel Cordero, perküsyonda da David Mayoral vardı. Müzisyenlerin birbirine uyumu, şarkıların geçişindeki pürüzsüzlük ve dinleyicilerle kurdukları sıcak iletişim harikaydı. Konserle ilgili hayalkırıklığına uğradığım tek nokta çok istememe, beklememe ve çalınacak parçalar listesinde olmasına rağmen Corazon: muere o canta ’yı çalmadılar. Adoucit la Melodie, L’Amor, Anime Nostra, Preghiera gibi eşsiz parçaları seslendirirken hissettiklerimi düşününce iyi ki çalmadılar aslında, Corazon’u o akustik ses düzeninde canlı dinlesem huşudan ölebilirdim sanırım :)

Konser sonrasında aldığımız albümü imzalatıp Arianna ve ekibi ile fotoğraf çektirdik. Arianna fotoğraf çektirirken bizim de arpist olup olmadığımızı sordu, ben de cevap olarak “ hayır biz sadece size çoook hayran olan iki kız kardeşiz” dedim. Çok içten gülümsedi, o anda gözlerinin içi de güldü. Benim ve kardeşim için unutulmaz bir geceydi.

Kaydol: Kayıtlar ( Atom )

The Tourist

Quo Vadis?

ToyWatch

Gece Düşü

FB Maçı

Neil Young- Le Noise

Dogville

Arianna Savall Quintet Konseri

Zeynep Beni Bekle

Blog Hakkında

Takipçiler

Popular Posts

Birşeyler Arayın

Featured Post

Blog Hakkında

Takipçiler

Popular Posts

Birşeyler Arayın

Pinterest

Like us

Facebook

Blog Arşivi

Kategoriler

Featured Post